Annemarie Eenhoorn

29-09-2014 10:15
Mijn zoontje werd via een keizersnede geboren en al binnen en uur mocht ik hem aanleggen. Daar zat ik met opgekrulde tenen van de pijn, maar trots dat die kleine wurm dronk. Zo ging het voortaan iedere keer. Opgekrulde tenen en op elkaar gebeten tanden van de pijn, de minuten aftellend, tot hij klaar zou zijn met drinken. Ik dacht dat het zo hoorde, iedereen zei dat het zo goed ging.
Na twee dagen begon het te bloeden. Ik kreeg een tepelhoedje aangeboden. De wanhoop nabij nam ik het aan. Wat een verlichting!
De kraamtijd ging met tepelhoedje heel goed. Afgezien van twee beginnende borstontstekingen. Ik kreeg van mijn lieve kraamverzorgster een visitekaartje van Geerte. "Voor als je toch nog wat meer hulp nodig hebt."
Bijna iedere week een beginnende borstontsteking, kauwen op het tepelhoedje, proberen van het hoedje af te komen, pijn, speurtochten op het internet en heel wat tranen. Na vijf weken belde ik Geerte. Zij kon de komende dag al komen. Zij keek en luisterde geduldig, onderzocht mijn zoontje en gaf mij nieuwe moed. Voor de spruw had ze Gentiaan Violet en het aanhappen mochten we nog verder oefenen. Er was ook een te kort lipbandje en te korte tongriem. Daar kun je iets aan doen, die kun je laten klieven.
Daar moest ik toch eerst maar over nadenken.
Na twee dagen belde ik haar weer, en weer kwam ze snel. Met haar advies kreeg ik een verwijzing voor de kno-arts van mijn huisarts. Met zeven weken werden de riempjes gekliefd. En met negen weken het tongriempje nog een keer, want die was weer vastgegroeid. Ook de spruw kregen we onder controle.
Eindelijk was het voeden zo als dat ik het mij voorstelde. Genieten van je kindje, terwijl hij lekker tegen je aanligt en alles binnenkrijgt wat hij nodig heeft.
Inmiddels is mijn zoontje een jaar oud. Gevoed wordt hij nog steeds en we genieten nog steeds enorm van elkaar. Zonder Geertes hulp had ik dat niet gered.
Dank je wel Geerte.