Melanie

01-12-2013 20:44
Borstvoeding

Op 31 Okt ben ik bevallen van mijn prachtige zoon Niels. Hij woog maar liefst 9 pond en binnen twee uur was de enorm zware klus geklaard! Hij dronk direct aan mijn borst en de eerste nacht hebben we uren van elkaar genoten. Het deed geen pijn en ik dacht ' hoera, dit zal beter gaan dan bij mijn eerste zoon'.
Dag 2 waren mijn borsten volledig kapot gezogen. Helemaal afgeplat en met korsten moest ik overgaan op kolven en mijn man gaf Niels met een spuit de gekolfde melk.

Een deja vu voor mij want met 1e zoon Jelle zaten we zo nachten in de kamer, tot in week 2 men mij vertelde dat hij een te korte tong had en daarom niet goed dronk. Eenmaal na het klieven ging het direct beter en binnen 3 weken ging het borst voeden helemaal goed. Ik dacht dus bij Niels hetzelfde maar zowel de kraamhulp ( die het zelfs bij Jelle had geconstateerd) en verloskundige die normaal zelf klieft konden niets ontdekken. Toch op dag 4 maar een lactatiekundige gebeld. Geerte die meteen de volgende dag kon constateerde toch een tongriem die te strak zat, maar dit ging over een verborgen tongriem en dit was dus schijnbaar zelfs voor professionals niet te zien.
Dag 5 konden we terecht in Drachten. De dokter daar wilde ons eerst niet helpen want ook hij kon niets zien maar zijn oudere collega dr. Fabius zag het wel en waarschuwde ons dat het niet perse zo hoeft te zijn dat het voeden dan beter zou gaan en dat we niet alles aan tongriemen mogen wijten. Ook zijn lipriem was volgens Geerte nodig om te klieven en ik dacht dat het net zo als bij Jelle met 1 druppel bloed gepiept zou zijn. Toen dit niet het geval bleek heb ik ook flink zitten brullen daar. Niels bloedde behoorlijk en was ook flink misselijk van het ingeslikte bloed. Die dag hebben we nog fingerfeeding toegepast maar meteen al de volgende dag voelde ik dat mijn borstvoeding weer gered was.

Ik wil nog even toevoegen dat ik het ongelofelijk zwaar vond om door te zetten ( wat bij Jelle veel minder het geval was). Juist doordat ik nog een jongetje van 2 ½ heb maakte dat ik totaal niet kon genieten van Niels en al helemaal niet van het geven van borstvoeding. Ik had echt Geerte ( lactatiekundige), mijn kraamhulp en mijn man en een dosis doorzettingsvermogen nodig om vol te houden. Ik ben hen daar allemaal erg dankbaar voor!
In week drie werd het allemaal wat normaler en kon ik zelfs half slapend in de nacht heerlijk voeden. Toen ik net begon te genieten van mijn gezin en het feit dat ieder langzaam zijn plekje had gekregen kreeg ik in week 4 verstopte melkklieren. Wat een pijn, alsof er telkens messen in je borsten gestoken worden en dan trok het ook nog door mijn hele borst en tepels. Bij het aanleggen sprongen de tranen me in de ogen en elke voedsessie moest ik zo hard huilen dat ik bij een volgende keer alleen maar bang was om weer te voeden. Kolven was al net zo pijnlijk maar toch net iets minder dus ging ik kolven. Goed dat ik Geerte weer kon bellen want die gaf aan dat ik toch echt Niels moest blijven aanleggen. Bij dag 2 ging ik dat ook weer doen, jankend op de bank maar ineens had hij die melkklier los gezogen in de rugby houding en kwam er iets verlichting. Aan het eind van de dag waren we er weer en nu gaat het gelukkig weer een stuk beter.

Ik hoop weer zolang als kan borstvoeding te kunnen geven. Voor mij is het wel heel belangrijk geweest dat niemand mij heeft gepusht om door te gaan, wel voelde ik me gestimuleerd maar als je zo kwetsbaar bent is het super belangrijk dat je niet het gevoel krijgt dat je alleen maar geslaagd bent als het borst voeden lukt. Dit is een afweging die elke moeder zelf moet maken. Ik kies ondanks de uitdagingen nog steeds 100% voor borst voeden! Mijn enige advies, volg je hart en schroom niet om fantastische mensen als Geerte je te laten helpen om door moeilijke fases heen te komen!

Groetjes
Melanie